dhara de nobel  amersfoort 033 8880207 06 51655632  info@praktijkhartzacht.nl

(voorbeeld innerlijk kind werk)

Toen ik als oudste dochter dertien maanden oud was, kwam er al een nieuw broertje. Hij bleek behoorlijk gehandicapt te zijn. Mijn ouders hadden daar natuurlijk veel verdriet over en zorgen om. Veel tijd en energie ging naar dit nieuwe broertje en in mijn beleving ook alle liefde en aandacht. Waar ik me eerder veilig had geweten in de zorg, liefde en aandacht van vooral mijn moeder, voelde ik me nu opeens alleen gelaten en beleefde het alsof ik iets fout had gedaan waardoor ze niet meer van me hielden. Ik paste me aan en ging steeds meer dingen doen om mijn ouders te behagen, in de hoop dat ze mij weer de liefste zouden vinden.

Mijn hele leven ben ik het gevoel blijven houden dat ik iets verkeerds gedaan of gezegd had als mensen even niet zo veel tijd of aandacht voor mij hadden. Ik voelde me gauw afgewezen en dacht dat er niet echt van mij gehouden werd. Ik was vaak stug, ontoegankelijk en scherp van tong. Aan de andere kant stond ik altijd voor iedereen klaar en was ik altijd voor mensen aan het zorgen, in de hoop dat ze mij aardig zouden vinden.

Tot ik inzag dat ik geleefd werd door het kleine meisje in mij. Ik leerde dat mijn harde, stugge houding een aangeleerde beschermingslaag was om mensen op afstand te houden en dat mijn pleasegedrag aan de andere kant niet oprecht was, maar een verkapte poging om mensen aan mij te binden. Ik wilde graag dat mensen van me hielden, maar was ook bang dat ze me vroeg of laat zouden verlaten. Om de pijn daarvan niet te hoeven voelen, wapende ik me mij dus bij voorbaat.

Tijdens mijn therapieproces leerde ik stukje bij beetje mijn kleine meisje kennen, haar gevoelens en de beslissingen die zij nam over het leven. Toen ik werkelijk begrip en compassie voor haar kon hebben en kon zien waar mijn gedrag in het heden vandaan kwam, kon ik steeds meer verzachten en mensen werkelijk toelaten in mijn hart. En daartoe hoefde ik niet steeds voor ze te zorgen.

Ik kan nog steeds stug en afstandelijk zijn als ik me onveilig voel bijvoorbeeld, maar ik heb er nu zicht op en kan dat gedrag nu ik me er bewust van ben, steeds sneller loslaten. En ik zorg alleen nog maar voor mensen als ik dat werkelijk te bieden heb, niet om er iets voor terug te krijgen. Ik ben tenslotte nu een volwassen vrouw. Mocht iemand mij verlaten, dan overleef ik dat, ik heb iemand immers niet meer zo nodig als toen ik nog klein en afhankelijk was. En de grap is: mensen verlaten mij niet (meer?) zo makkelijk. Of misschien is mijn beleving gaandeweg veranderd en voelt het nu zoals het werkelijk is….